Οπτικοποίηση σημερινής κατάστασης στην τάξη

 

Πώς να μην κάνεις μάθημα ν.3

Ε, καλά, δε θα ξαναπώ για τις δράσεις γνωριμίας των νηπίων με το δημοτικό σχολείο... Θα πω πώς... δεν κάναμε μάθημα σήμερα. 

Την πρώτη ώρα το πρωί, τότε που όλα τα ελληνικά σχολεία κάνουν Γλώσσα και ορθογραφία και ανάγνωση, εμείς φτιάξαμε μικρά βιβλία. Κι όταν λέω "εμείς φτιάξαμε" εννοώ... ό,τι λέω! Από τη... σελιδοποίηση, μέχρι τη διανομή. Ιδού: 

"Και καλά, ΟΛΟΙ έκαναν;". 

Ναι. Ό,τι μπορούσε καθένας. Στον βαθμό που μπορούσε και ΗΘΕΛΕ. 

"Μα δεν έχουν όλα γραπτή ιστορία." 

Υπάρχουν και τα "σιωπηλά βιβλία", τα οποία περιέχουν μόνο εικόνες που εξιστορούν κάτι. Μάλιστα είναι και εξαιρετικά στην καλλιέργεια της δημιουργικής σκέψης.

"Μα... έχουν ορθογραφικά λάθη.". 

Έχουν. Αλλά αξιολογούμε διαφορετικά πράγματα στην ελεύθερη, δημιουργική γραφή και, το σημαντικότερο, ΔΕΝ ΚΟΒΟΥΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΚΑΝΕΝΟΣ! 

"Μα... είναι κακοδιπλωμένα.".

Ναι, κάποια είναι. Αλλά μέχρι χθες (χθες, το εννοώ, 24/5) δεν μπορούσαμε να διπλώσουμε 3 φορές το χαρτί στη μέση. Οπότε... φανταστείτε τι μπορούμε να κάνουμε με λίγη εξάσκηση. 

"Μα... δεν ακολουθούν όλα τις συμβάσεις γραπτού λόγου.". 

Ναι. Και; Η εξομολογητική καταγραφή ενός τραυματικού βιώματος, για παράδειγμα, δεν μπορεί να συγκριθεί με μια σελίδα "τέλεια αντιγραφή". Σωστά; 

"Δηλαδή;" 

Δηλαδή... υπερήφανη η δασκάλα! 

Υ.Γ. Στο τέλος κάναμε και μια... "φωτοτυπία" μαθηματικών. Δηλαδή έγραψα, εκεί, μπροστά τους, μερικές ασκήσεις και τις έδωσα για εξάσκηση. Είδαμε π.χ. ποιο λογισμικό αξιοποιείται για τη γραφή (word), πώς γίνεται η "αντιγραφή - επικόλληση", πώς εισάγεται πίνακας στο word, πώς γίνεται αποθήκευση, πώς εκτυπώνεται και αναπαράγεται ένα αρχείο. 

"Κυρία είναι σαν πραγματική φωτοτυπία!"... Αλήθεια τώρα! 

"Μα, γιατί έδωσες εξάσκηση για το σπίτι;".

Για να μη μας ματιάξω. 😋

Εδώ που είμαστε ήσουνα;

 

ΧΘΕΣ:

-Κυρία, τώρα πας σπίτι σου; 

-Ναι. 

-Να πεις στη μαμά σου πώς πέρασες. 

-Εντάξει, θα της πω. 

-Να της πεις ότι ήσουν εξαιρετική. 

-Έτσι να της πω; 

-(το σκέφτεται λίγο...) Να της πεις ότι ΕΓΩ ήμουν εξαιρετική! 

-Εντάξει. 

(Τηλέφωνο στη μάνα μου, ενημέρωση... τσεκ 👍 )

ΣΗΜΕΡΑ:

-Κυρία, όταν ήσουν μικρή, ήσουν μαθήτρια; 

-Φυσικά. (Κι ακόμα είμαι... Μόνο που τώρα το απολαμβάνω περισσότερο.)

-Έγραφες κι εσύ ορθογραφία; 

-Βέβαια.

-Έμαθες και την αλφαβήτα; 

-Κουτσά στραβά... 

(Να ακούσω εκείνο το ρεμπέτικο του Μουφλουζέλη... τσεκ 👍 )

ΑΥΡΙΟ; 

ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ;;;;;;;;;

Δωράκι χειροποίητο

 "Το έφτιαξα για σένα. Να γράφεις!"

Έλιωσα... 

"Μάλιστα! Εννοείται και θα γράφω! Θα σημειώνω εκεί ποιος δανείζεται βιβλίο από τη βιβλιοθήκη μας!"

Στο σχολειό που ονειρεύομαι... και ελπίζω κάποια μέρα να υπάρξει

Πριν 7 χρόνια έλαβα ένα μέιλ από πολύ μακριά, σχεδόν δίπλα, σχεδόν μέσα μου. Η μαμά ενός Πρωτακίου μου μου το έστειλε, αφού είχαν βρει τους νέους τους ρυθμούς, οικογενειακώς, στην Αυστραλία. Είχε και μια προτροπή: "Παράτα τα όλα εκεί και έλα εδώ! Εδώ είναι για σένα!". Δεν παράτησα τίποτα εδώ, όμως καθημερινά εξακολουθώ να θέλω και να επιδιώκω αυτά που ήθελε και η κόρη της και τόσο υπέροχα έβαλε σε λέξεις ο Τσιριγώτης. 

"Στο σχολειό που ονειρεύομαι

δεν θέλω να είναι ασήκωτες οι τσάντες.

Θέλω να μαθαίνω με εκείνον τον τρόπο που να μην το καταλαβαίνω,

θέλω να διδάσκομαι από αυτά που αισθάνομαι

και όχι από αυτά που ακούω ή βλέπω μόνο.

Θέλω στο κουδούνι του σχολάσματος να σκέφτομαι πώς πέρασε έτσι η ώρα.

Θέλω εκείνα τα όρια που θα μάθω να βάζω μόνος μου,

για να τα σέβομαι και όχι να τα φοβούμαι μόνο.

Θέλω να είναι η χώρα των χρωμάτων και των εκπλήξεων,

εκεί όπου μαγικά συμβαίνουν.

Δε θέλω άλλα αριστεία και βραβεία,

παινέματα της μαμάς στη γειτονιά,

θέλω να ανασαίνω κανονικά

και όχι στα κλεφτά όπως όταν ακούω για διαγώνισμα, εξετάσεις, επιτυχία.

Θέλω τους δασκάλους μου εκπαιδευτικούς

και όχι εκπαιδευτές,

υπερήφανους δικούς μου ήρωες

και όχι φοβισμένους, σκυφτούς που κάνουν απλά μια δουλειά,

που φυσάνε απαλά τη φλόγα μου για να φουντώσει

και όχι με δύναμη ανέμου να τη σβήνουν.

Θέλω όταν γυρνάω στο σπίτι να έχω να λέω όμορφες ιστορίες

και όχι να με ρωτούν μόνο πώς στα μαθήματα τα πήγα.

Δε θέλω κανένα ταλέντο μου να ξαναπάει χαμένο

γιατί ποτέ κανείς δεν έψαξε για να το ανακαλύψει.

Δε θέλω να διδάσκομαι δυο φορές το κάθε πράμα

μια στο σχολειό και μια μετά το σχολειό

θέλω να έχω χρόνο να παίξω, να κάνω κάτι που μου αρέσει

και να μη θυσιάζω το παρόν μου για το μέλλον μου.

Θέλω να μαθαίνω με λαχτάρα για να μένει για πάντα

και όχι με το πρέπει που έχει ημερομηνία λήξης.

Θέλω να βλέπω τους συμμαθητές μου ως συνοδοιπόρους

και όχι ως αθλητές που πρέπει να προσπεράσω

θέλω να ανοίγομαι στους άλλους, να κοινωνώ

και όχι να συγκεντρώνομαι πρωτιά για να πετύχω.

Θέλω να μάθω να αναλύω, να συνθέτω και να αξιολογώ

και όχι μόνο αντιγραφή που από την πρώτη δημοτικού ακόμα κάνω.

Θέλω ένα σχολειό που να μην μπερδεύει

το καλό με την αδράνεια και το κακό με τη δράση.

Δε θέλω ένα σχολείο που θα μου βάζει επαγγελματική ετικέτα

πριν καν γνωρίσω τον κόσμο και τον εαυτό μου.

Θέλω η ζωηράδα μου να είναι ευκαιρία για δημιουργία

και όχι πρόβλημα μαθησιακό να θεωρείται

θέλω να υπογραμμίζει τις ιδιαιτερότητες

και όχι να γίνεται γόμα που θέλει να τις σβήσει.

Θέλω να έχω, όταν μεγαλώσω, να θυμάμαι και άλλα πράματα

πέρα από τις εκδρομές και τα πάρτι.

Θέλω το κουδούνι για μέσα να είναι το ίδιο γλυκό

με το κουδούνι για έξω.

Δεν θέλω σχολείο φυλακή και αίθουσες ανήλιαγα κελιά,

αλλά να είναι της ελευθερίας μου τα πρώτα μονοπάτια.

Θέλω ένα σχολειό όπου να μη με μαθαίνει μόνο εντολές να υπακούω,

αλλά να δίνω σημασία στις πιο ισχυρές εσωτερικές φωνές μου.

Θέλω να μου αφήνει χώρο για την παιδικότητα και την εφηβεία μου

και όχι να με πιέζει να τις αναβάλω για αργότερα ή να τις ματαιώσω και τελείως.

Και θέλω η Εκπαίδευση να είναι ο πιο έμπιστος υπηρέτης της Παιδείας

και όχι εκείνος που εξαγοράστηκε για να την προδώσει. 

 

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός"

Ασκήσεις για μένα

 

"Σου έφτιαξα κι εσένα μια φωτοτυπία με ασκήσεις. Είναι εύκολες. Να τις κάνεις και να μου τις φέρεις τη Δευτέρα, να τις δείξω στη μαμά μου."
"Μα..."
"Επειδή εσύ δεν κάνεις μαθήματα. Κάνεις; Δεν ξέρω... Είναι εύκολες..."

Τελικά, είναι να μην ανατεθεί εργασία! ΠΑΝΤΑ θα γίνει τελευταία στιγμή και ΠΑΝΤΑ θα ξεχαστεί και κάτι! 😅

Τα μαγικά της Πρώτης

 Όταν η μέρα κοντεύει να τελειώσει και ένα μικρό διερευνητικό δαχτυλάκι ψηλαφεί την ετικέτα του φαγητού και βάζει σε σειρά φθόγγους που... βγάζουν νόημα, ε, η μέρα ομορφαίνει αυτόματα! 

Τι είναι ο ήλιος;

-Παιδιά, έχετε παρατηρήσει ότι κάθε πρωί έρχεται ο ήλιος και τρυπώνει από την πόρτα και μας λέει "Καλημέρα"; Το πρώτο "καλημέρα" το λέει στα μάτια εκεί του Νίκου... που τον ενοχλεί και λιγάκι... 

-Ναι, ναι! Κι εμένα μου λέει "καλημέρα" στα μάτια ο ήλιος... 

-Κι εμένα! 

-Ναι, λέει σε όλους μας. Αλλά, δε μου λέτε, από το ίδιο σημείο βγαίνει κάθε μέρα ο ήλιος; 

-Όχι, γιατί έχει να πάει σε πολλά παιδιά. 

-...!!!

-Βγαίνει από όλα τα σημεία γιατί μας αγαπάει όλους. 

-...!!!

-Και, δε μου λέτε, το βράδυ ο ήλιος πού πάει; 

-Το βράδυ ο ήλιος κοιμάται στα σύννεφα. 

-Το βράδυ ο ήλιος κοιμάται στο διάστημα. 

-...!!!

-Καλά... άνθρωπος είναι ο ήλιος και κοιμάται; 

-Όχι... 

-Τι είναι λοιπόν; 

-Είναι σαν πέτρα. 

-Είναι σαν πέτρα, αλλά έχει ακτίνες. 

-Σαν φως! 

-Σαν φωτάκι. 

-Πήγα εκεί και πήρα την ενέργεια του ήλιου και ζεστάθηκα. 

-...!!! 

-Τι είναι "ενέργεια"; Πού την ξέρετε; Πού την ακούσατε αυτή την ενέργεια; 

-Την είπαμε προχθές με το φαγητό του Μπαμπά Γουρουνάκη!

-...!!! 

Ευτυχώς!!! Αχ, ας τα θυμάστε και όταν φτάσετε στην Ε'... Αλλά, κυρίως, μην ξεχάσετε να απαντάτε όπως απαντούσατε σήμερα.

 

Επέτειος

 -Πάμε να γράψουμε ημερομηνία! Α, παιδιά, σαν σήμερα, πριν 17 χρόνια, μπήκα πρώτη φορά σε τάξη για να κάνω μάθημα!

-Αλήθεια;

-Ναι, ήταν 25 Οκτωβρίου το 2004! 

-Ουυυυ! Τότε που ήταν οι σπηλαίοι!!

...

😂💙